Wędkarz wyciągnął raka i nie wie, czy to gatunek rodzimy czy obcy. Jak powinien postąpić?
Najpierw oznaczenie, dopiero potem decyzja – i oznacza się po kilku cechach naraz, nie po jednej.
Raki rodzime – szlachetny i błotny – są objęte ochroną częściową , a ich połów przez osobę nieuprawnioną jest przestępstwem, art. 27c ust. 1 pkt 1 . Raki obce – luizjański, marmurkowy, pręgowaty i sygnałowy – trzeba niezwłocznie uśmiercić i nie wolno wpuszczać do żadnych wód, § 8 .
Obie decyzje są więc obwarowane i żadnej nie da się z góry uznać za bezpieczną. Odpowiedzialność zależy od okoliczności i winy – nie licz na to, że pomyłka „w dobrą stronę” jest z założenia niekaralna. Dlatego przy wątpliwości, której nie da się rozstrzygnąć na miejscu, wypuszcza się raka ostrożnie i nie zabiera się go.
Zabranie żywego okazu do domu odpada w obu przypadkach: rodzimego nie wolno przetrzymywać, obcego – przewozić żywego.
Do oznaczenia służą: jaskrawa biało-turkusowa plama u nasady szczypiec (rak sygnałowy), kształt rostrum i jego boczne kolce, gładkość albo szorstkość karapaksu, proporcje i szczelina między palcami szczypiec, rysunek odwłoka. Sam kolor spodu szczypiec nie rozstrzyga: u raka szlachetnego jest czerwonawy, ale u obcego raka sygnałowego pomarańczowoczerwony, a u rodzimego raka błotnego biało-żółty.
- Obwieszczenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 19 października 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt
- Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym
- Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków ochrony i połowu ryb w powierzchniowych wodach śródlądowych