Co należy zrobić z rybą przeznaczoną do zabrania na wodach PZW?
Obie drogi bywają prawidłowe i wybór między nimi zależy od tego, co się złowiło i jak.
Regulaminy okręgów zgodnie stanowią, że złowione ryby wolno przechowywać w stanie żywym w siatkach wykonanych z miękkich nici, rozpiętych na sztywnych obręczach, albo w workach karpiowych — nie więcej ryb, niż wynosi limit dobowy . Siatka musi być zanurzona w wodzie łowiska.
Od tej zasady są trzy wyjątki, zapisane w jednym zdaniu: ryby łososiowate i lipienie oraz ryby złowione metodą podlodową, przeznaczone do zabrania, należy uśmiercić bezpośrednio po złowieniu .
Uśmiercanie — kiedy już do niego dochodzi — musi być humanitarne, z zadaniem minimum cierpienia, art. 33 ust. 1a . Samo ogłuszenie nie wystarczy: ryba odzyskuje przytomność. Po uderzeniu w głowę powyżej oczu przecina się łuki skrzelowe albo nakłuwa serce.
Czego nie wolno w żadnym wariancie: zostawić ryby na brzegu ani włożyć jej do torby bez wody. To przedłuża agonię bez potrzeby i jest znęcaniem się nad zwierzęciem, art. 6 ust. 2 .
Szybkie uśmiercenie ma też zaletę praktyczną: ryba konająca zużywa zapasy energetyczne mięśni, co przyspiesza psucie się mięsa.
To wymóg regulaminu amatorskiego połowu ryb PZW, czyli warunek zezwolenia wydanego przez użytkownika wód (uprawnionego do rybactwa) – nie przepis ustawy o rybactwie śródlądowym ani rozporządzenia. Na wodach innego użytkownika obowiązuje to, co stanowi jego zezwolenie.