Stynka
| Status ochrony | LC (IUCN) |
| (Liczebność w Polsce spada — wrażliwa na eutrofizację) | |
| Kraina ryb | Przybrzeżne, estuaria, jeziora |
| Długość życia | 2–3 lata |
| Typowy rozmiar | 13–20 cm |
| Maks. rozmiar | 45 cm |
Niewielka ryba anadromiczna o charakterystycznym zapachu świeżego ogórka.
Rodzina: Stynkowate (Osmeridae); Rząd: Stynkokształtne (Osmeriformes)
Ciało wydłużone, smukłe, wrzecionowate, ze srebrzystą smugą na bokach. obecna mała płetwa tłuszczowa. Łuski duże, cykloidalne, łatwo odpadające. Świeżo złowiona wydaje silny, charakterystyczny zapach świeżych ogórków. Dolna szczęka wysunięta. Ostre zęby na szczękach i języku.
Młode: okrzemki, oczliki, wrotki, zooplankton. W drugim roku życia staje się drapieżna — zjada małe ryby (w tym własny gatunek i narybek sielawy) oraz larwy ochotkowatych. Wiosną żywi się głównie wylęgiem. W czasie tarła nie pobiera pokarmu.
Wody przybrzeżne mórz, zatoki, zalewy, jeziora i estuaria. Toleruje szeroki zakres zasolenia. Zalew Szczeciński, Zatoka Gdańska, Zalew Wiślany, głębsze jeziora na północy (np. Hańcza, Wigry). Preferuje czyste, dobrze natlenione, chłodne wody. Wrażliwa na eutrofizację.
Stadna. Wykonuje dobowe migracje pionowe — nocą podpływa ku powierzchni, w dzień przebywa głębiej.
Wędruje na tarło do 30 km w górę rzek. Marzec–maj, w nocy, stadnie, w płytkich wodach (do 1 m) na piaszczystym lub kamienistym dnie. Samica składa 5 000–50 000 lepkich, żółtych jaj o średnicy 0.7–1.1 mm. Zewnętrzna błona jajowa pęka, tworząc podstawkę przytwierdzającą do podłoża. Inkubacja przy 6°C trwa ok. miesiąca. Larwy po wykluciu mierzą 5–6 mm. Młode spływają do morza po osiągnięciu 4–5 cm. Dojrzałość osiągają w 2. roku życia.
Anadromiczny i osiadły (populacje jeziorowe)