Minóg ukraiński Eudontomyzon mariae
| Typowy rozmiar | 15–20 cm |
| Maks. rozmiar | 25 cm |
Słodkowodny bezżuchwowiec wschodniej Polski, odbywający tarło wiosną w strumieniach.
Rodzina: Minogowate (Petromyzontidae); Rząd: Minogokształtne (Petromyzontiformes)
Węgorzowate ciało, lejkowaty otwór gębowy, siedem otworów skrzelowych.
Odróżnienie od pozostałych minogów wymaga oględzin uzębienia lejka; wszystkie krajowe minogi są chronione.
Postać dorosła praktycznie nie żeruje; larwy filtrują detrytus.
Czyste rzeki i strumienie dorzecza Dniestru i Sanu; w Polsce na wschodzie kraju.
Osiadły. Larwa żyje kilka lat zagrzebana w osadzie.
Tarło wiosną (marzec–maj) w płytkich, żwirowych strumieniach, przy temperaturze wody 10–15°C.
Gatunek objęty ochroną częściową. Nie wolno go celowo łowić ani zatrzymywać.
Minóg ukraiński (Eudontomyzon mariae): zakaz umyślnego połowu, zabijania i przetrzymywania obowiązuje w całej Polsce, niezależnie od regulaminu okręgu. Przypadkowo złowionego osobnika niezwłocznie wypuść do tego samego łowiska, z zachowaniem niezbędnej staranności.
Podstawa: § 6 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. 2022 poz. 2380); art. 8 ust. 1 pkt 1 i art. 9 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym.