Minóg morski Petromyzon marinus
| Typowy rozmiar | 60–90 cm |
| Maks. rozmiar | 120 cm |
Największy krajowy minóg, bezżuchwowiec. W Polsce skrajnie rzadki, podlega ochronie ścisłej.
Rodzina: Minogowate (Petromyzontidae); Rząd: Minogokształtne (Petromyzontiformes)
Węgorzowate ciało bez płetw parzystych, lejkowaty otwór gębowy z zębami, siedem otworów skrzelowych za okiem. Ubarwienie marmurkowe.
Największy z krajowych minogów; brak szczęk i płetw parzystych wyklucza pomyłkę z rybą.
Postać dorosła pasożytuje na rybach; larwy filtrują detrytus.
Dorasta w morzu, na tarło wchodzi do rzek. W Polsce skrajnie rzadki.
Wędrowny. Larwa (ślepica) żyje kilka lat zagrzebana w osadzie rzecznym.
Tarło w rzekach (maj–czerwiec), po którym osobniki dorosłe giną.
Gatunek objęty ochroną ścisłą. Nie wolno go celowo łowić ani zatrzymywać.
Minóg morski (Petromyzon marinus): zakaz umyślnego połowu, zabijania i przetrzymywania obowiązuje w całej Polsce, niezależnie od regulaminu okręgu. Przypadkowo złowionego osobnika niezwłocznie wypuść do tego samego łowiska, z zachowaniem niezbędnej staranności.
Podstawa: § 6 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. 2022 poz. 2380); art. 8 ust. 1 pkt 1 i art. 9 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym.