Kiełb kesslera Romanogobio kesslerii
| Status ochrony | LC (IUCN) |
| (W Polsce ochrona częściowa, PCKZ) | |
| Kraina ryb | Kraina brzany (podgórska) / kraina lipienia |
| Typowy rozmiar | 12–15 cm |
| Maks. rozmiar | 15 cm |
Rzadki, niewielki gatunek przydenny o wąskim zasięgu, zasiedlający czyste, szybko płynące rzeki podgórskie.
Rodzina: karpiowate (Cyprinidae); Rząd: karpiokształtne (Cypriniformes)
Bardzo mały, wydłużony kiełb przydenny. Dwa wąsiki w kącikach otworu gębowego sięgają do poziomu tylnej krawędzi oka lub dalej. Rząd 6–8 wydłużonych ciemnych, niebieskawoczarnych plamek wzdłuż linii bocznej. Ciało bardzo smukłe, ołówkowate. Grzbiet piaskowobrązowy z drobnym nakrapianiem. Wąski trzon ogonowy.
Od Kiełbia pospolitego: wąsiki dłuższe, sięgają za oko (pospolity — nie sięgają); plamy wydłużone (pospolity — okrągłe); ciało smuklejsze.
Drobne bezkręgowce i glony.
Chłodne, szybko płynące rzeki: Dunaj, górna Wisła, San, Warta.
Przydenny, stadny. Preferuje szybki prąd oraz czyste, chłodne wody podgórskie.
Tarło w maju–czerwcu, przy temperaturze ok. 14–18 °C, na piaszczysto-żwirowym podłożu.
Gatunek objęty ochroną częściową. Nie wolno go celowo łowić ani zatrzymywać.
Kiełb kesslera (Romanogobio kesslerii): zakaz umyślnego połowu, zabijania i przetrzymywania obowiązuje w całej Polsce, niezależnie od regulaminu okręgu. Przypadkowo złowionego osobnika niezwłocznie wypuść do tego samego łowiska, z zachowaniem niezbędnej staranności.
Podstawa: § 6 rozporządzenia w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. 2022 poz. 2380); art. 8 ust. 1 pkt 1 i art. 9 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym.