Babka szczupła
| Status ochrony | LC (IUCN) |
| Kraina ryb | Kraina leszcza / kraina brzany |
| Typowy rozmiar | 7–10 cm |
| Maks. rozmiar | 20 cm, ok. 50 g |
Inwazyjny gatunek babki o smukłym, wydłużonym ciele, zasiedlający dolne i środkowe odcinki rzek. W Polsce rozprzestrzenia się w dorzeczu Wisły i Bugu.
Rodzina: babkowate (Gobiidae); Rząd: okoniokształtne (Perciformes)
Ciało wydłużone I smukłe. Kark i okolica przedgrzbietowa w pełni pokryte łuskami. Dwie płetwy grzbietowe, płetwy brzuszne zrośnięte w przyssawkę. Ubarwienie piaskowobeżowe do jasnobrązowego z 10–12 ciemnobrązowymi pionowymi pręgami na bokach. Płetwy grzbietowe z delikatnym nakrapianiem na błonach. Głowa słabiej umięśniona, policzek mniej wydęty niż u babki łysej. Płetwy piersiowe zaostrzone, sięgające do nasady drugiej płetwy grzbietowej lub dalej.
Od Babki byczej: ciało znacznie smuklejsze; kark całkowicie pokryty łuskami (u Babki byczej również pokryty łuskami, ale ciało masywniejsze i obecna ciemna plama na płetwie grzbietowej).
Od Babki łysej: kark pokryty łuskami (u Babki łysej nagi); policzek mniej umięśniony.
Głównie skorupiaki i larwy owadów. Malakofag — w Morzu Azowskim mięczaki stanowią do 85% diety.
Wody słodkie i półsłodkie zlewisk Morza Czarnego, Azowskiego i Kaspijskiego. Inwazyjna w Polsce — Bug, dorzecze Wisły.
Inwazyjna. Aktywna przy dnie. Zasiedla rzeki i zbiorniki nizinne.
Kwiecień–czerwiec, temperatura 12–18 °C. Samica składa ikrę w gnieździe przygotowanym przez samca pod kamieniami lub w muszlach; samiec strzeże ikry.
Metoda gruntowa, spławikowa — zwykle przyłów podczas połowu innych gatunków.
Drobne przynęty naturalne: czerwone robaki, kawałki dżdżownicy.
Jako gatunek inwazyjny — po złowieniu nie należy wypuszczać z powrotem do wody.